30/1/2008 - mert'e

Turkuaz mavisiydi gördüklerim

O kadar derinki atlarsam

Kurtulurum zannettim

Atladım çakıldım yere

Ağrıyor şimdi bedenim

Biliyorum bu yükü ben kendim yükledim

Olmuyor birleştiremiyorun kelimeleri

Dizemiyorum incik boncuk gibi tane tane

Yazamıyorum yine

Turkuaz mavisi bir sokaktan gectim dün gece yine

Elma şekeri verdi bi dede

İnandım inanmaya aç olduğum için yine

Yürüdüm yoruldum eve gitmek istedim

Fark ettimki ben kaybolup gitmişim

‘Cık cık cık ne ayıp’ dedim kendime

annemi unutmusum tanımadıklarınla konusma derdi

gözleriyle her hecede

anne konustum hatta şekeri bile yedim..

turkuaz mavisi ,yeşile çalan bir yaprağım ben

uzun zamandır bu böyle

savuruyorum kendimi bilinmezliklere

makiden karasal iklime geçtim

anlamıyorum ne bendeki bu velvele

denize atladım,çıkmaz sokaklardan geçtim

yaprak oldum hatta savruldum,kayboldum

silinmiyor , geçmiyor

lekeledim kendimi sonsuz kere

acıyorum kendime en acısının bu olduğunu bile bile

ya kahpeyim ölene yada anne memesine muhtaç bi bebe..

kurtarmaya çalışırken kendimi

sığındım sana

tutuldum o eşsiz gözlerine

kuyumu kendim kazdım

ve işte son;düştüm çakıldım dibe

susmam gerek bir müddet

yazmamam, konusmamam, aynaya bakmamam

dibe çökertmeliyim ruhumu

görmeliyim neler gitmiş benden

sonra ayıklamalyım inci tanelerini tek tek ara vermeden

gözlerin olmadan

hissetmeden gerdanımda nefesini

varlığını

genzime verdiğin o dumanlı tadı

sanıyorum sevdim seni

seviyorum belkide

peki ama sen?

Niye böyle derinsin

Sakinsin

Karışıksın

Karıştıransın

Biliyorum suç yine bende

Elveda diyemiyorum yine kendime

Şiirden nefret eden acemi bi bebe

Şairane acılar yaratmaya çalısıyorumm gövdende

Yorma beni hadi

Birazcık anlamayı denesene

Aç ruhum turkuaz mavisi gözlerine..